dark night     
คืนหม่นหมอง หัวใจมืดดำ     

วันศุกร์ที่ผ่านมาผมต้องอยู่ออฟฟิศจนดึก    
โดยที่ไม่ได้มีแผนว่าจะต้องนอนที่นี่    
เพราะงานเสร็จหมดแล้ว ผมโทรบอกที่บ้านว่าจะกลับไปนอน    
หลังจากต้องเหนื่อยมาหลายวัน วันนี้เป็นวันสุดท้ายของงานชิ้นนี้    
ออฟฟิศใหม่ของผมอยู่ในแหล่งที่คนพลุกพล่านก็จริงแต่ทว่า...    

ตอนนี้ซึ่งเป็นเวลา 23.40 แล้ว กลับไม่หลงเหลือสักคนผ่านไปมา    
ไฟถนนที่ควรจะมีกลับมืดสนิทเกือบทั้งหมดเป็นระยะทางกว่า 1 ป้ายรถเมล์    
1 ป้ายรถเมล์ที่ไม่มีแม้วิญญาณสักตัวออกมาหลอกหลอนให้อุ่นใจ    
ผมรีบจัดการงานทั้งหมดโดยเร็ว ในออฟฟิศตอนนี้มีผมเพียงคนเดียว    
ก่อนหน้านี้ไม่นานพี่ ๆ เพื่อน ๆ และน้อง ๆ ในออฟฟิศ    
พร้อมใจกลับบ้านกันหมด ถ้าในวันนี้ผมตัดสินใจนอนที่นี่    
อะไรอะไรคงอุ่นใจกว่านี้ ถ้าผมไม่ต้องออกไปข้างนอกคนเดียว    

หลังจากที่ผมเคลียงาน เก็บของ ปิดไฟ และปิดประตูก้าวออกจากออฟฟิศ    
ไม่นานผมก็พบว่าตัวเองได้ออกมาจนถึงถนนใหญ่แล้ว    
ถ้าหากไม่มีแสงไฟจากหน้ารถที่นาน ๆจะวิ่งมาคัน    
ผมคงแยกไม่ออกว่าส่วนไหนเรียกว่าบาทวิถีที่ที่ผมควรจะเดิน    
และไหนคือถนนที่รถควรจะวิ่ง ผมคลำทางเดินต่อไปได้เพียงไม่กี่ก้าว    
เบื้องหน้าผมปรากฏชายคนหนึ่งในมุมมืด    
มือขวาของเขาถือโทรศัพ์มือถือ เสียงแผ่วเบาจากลำคอ    
มือซ้ายกางออกเหมือนมีบางอย่างทำให้เข้าเดินแบบปกติไม่ได้    
บรรยากาศเริ่มแย่ลงเรื่อย ๆ    

ระหว่างที่เรากำลังจะเดินสวนกัน    
ปรากฏชายอีกคนวิ่งเข้ามาด้านหลังของชายคนแรก    
มือของเขาล้วงอยู่ในกระเป๋าเป้เหมือนกำลังควานหาอะไรบางอย่าง    
อีกมือคว้าลำเอวของชายคนแรกไว้อย่างรวดเร็ว    
ผมรีบก้มหน้าแล้วเดินสวนไปอย่างรวดเร็ว    
ภาพที่ผมเห็นเมื่อสายตาของผมสัมผัสพื้น    
รอยแดง ๆ หยดเป็นทาง หยดแล้วหยดเล่า ไม่มีที่ท่าว่าจะหมด    
เหมือนทุกอย่างเริ่มชัดขึ้นจนสติของผมบอกว่า    
มันคือ เลือด! เลือดคนที่ยังสด ๆ อยู่    

ผมรวบรวมความกล้า และหันหลังกัลไป พุ่งเป้าสายตาไปยังชายทั้งสองคนที่เพิ่งสวนผมไป    
ภาพสุดท้ายที่เห็นคือ ชายคนที่สองหยิบผ้าที่มีลักษณะคล้ายเสื้อออกมา    
พันที่แขนของคนแรกตรงจุดที่ทำให้เขาต้องกางแขนออกมา แล้วถามว่า    

"เฮ่ย! เกิดอะไรขึ้น มอเตอร์ไซค์คันเมื่อกี้ทำอะไรมึง..."    

คน ๆ นั้นตอบเบา ๆ ว่า    
"มัน...ของกูไป"    

หลังจากนั้นทุกอย่างก็กระจ่างขึ้น    
เขาทั้งสองคนไม่ใช่ผู้ประสงค์ร้ายอย่างที่ผมคิด    
แต่เขากลับเป็นผู้โชคร้าย และผู้หวังดี ต่างหาก    
กว่าสติของผมกลับคืนมาอีกครั้ง ร่างผมก็ผ่านตรงนั้นมาไกลแล้ว    
ขาของผมทำหน้าที่ของมันดีที่สุด หน้าที่คือ เดิน เดิน และก็เดิน    
แต่สิ่งที่ไม่ทำงานคือ สมองส่วนที่แยกแยะระหว่างการทำเพื่อตัวเอง และการทำเพื่อคนอื่น    
ที่บางคนอาจเรียกมันว่า จริยธรรม    

เมื่อผมลองมองย้อนกลับไป ผมรู้สึกแย่ขึ้นมาทันทีที่ผมไม่ได้มีโอกาสยื่นมือไปช่วย    
แต่กลับมองเขาในแง่ร้ายอีก หนำซ้ำยังพยายามหนีห่างจากมันให้เร็วที่สุดอีก    
ผมเข้าใจเลยว่าทำไมบางคนถึงไม่กล้าช่วยเวลามีคนประสบภัยร้าย    
แต่ในอีกมุมหนึ่ง ถ้าวันนั้นผมออกจากออฟฟิศไวกว่านั้นเพียงไม่กี่ชั่วอึดใจ    
ถ้าหากงานของผมเสร็จก่อนเวลาอย่างที่มันเป็นอยู่ทุกวันนี้    
คนที่โชคร้ายอาจเป็นผมเองก็ได้ แล้วใครเล่าจะยื่นมือเข้ามาช่วยผม    
เหมือนอย่างที่ชายคนนั้นมีให้กับชายอีกคน    

ในตอนนี้ผมยอมรับในการตัดสินใจของผมในครั้งนั้น    
เพราะมองไม่เห็นหนทางที่จะย้อยกลับไปแก้ไขมัน แต่สิ่งที่ผมทำได้ในวันนี้    
คือ ผมจะเก็บมันเป็นประสบการณ์ครั้งสำคัญ เพื่อระลึกไว้ว่าถ้ามีโอกาส    
ผมจะเลิกให้ความสำคัญกับการมองอะไรด้วยตา    
ผมจะมอง กล้า และทำให้ได้อย่างผู้หวังดีคนนั้น    

ในคืนที่มืดสนิท คืนที่ใจผมก็เคยมืดดำเช่นกัน    
ต้องไม่มีวันนั้นอีกต่อไป วันที่หัวใจมืดดำเช่นนั้น    
ไม่มีวันอีกแล้ว ผมสัญญาด้วยเกียรติของผมเอง    

วันเกิดเหตุ : วันศุกร์ที่ 15 มิถุนายน 50    
สถานที่เกิดเหตุ : ปากซอยลาดพร้าว 5    
เวลาเกิดเหตุ : 23.50    
ขึ้นรถเวลา : 00.34    
กลับถึงบ้านเวลา : 01.25    

ป.ล.วันนี้ (18-06-05) เป็นหวัดวันที่ 3 ไข้ขึ้นมา 2 วันแล้ว    
ตอนนี้ยังตาหวาน ๆ เสียงแหบเซ็กซี่นิดหน่อย (สนใจอ่ะเด่555+)    
เจ้าชายจากสวรรค์    

ทุกครั้งที่ผมได้ดูรายการทอร์คโชว์         
แล้วเห็นดารามาเล่าเรื่องวัยเด็กให้ฟังอย่างสนุกสนาน         
รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นยามที่พวกเขาหวนรำลึกถึงความหลังวัยเยาว์         
ทำให้ผมมองย้อนกลับไปในอดีตของผม         
...         

แต่สิ่งที่ได้ไม่ใช่ภาพอดีตมากมายอย่างที่ใคร ๆ พบเจอกัน         
แต่ผมกลับพบเพียงหมอกจาง ๆ ของเด็กน้อยคนหนึ่ง         
ในครอบครัวเล็ก ๆ แสนอบอุ่น         
แต่เพียงเท่านั้น ไม่มีอะไรมากกว่านั้น         

ถ้าผมมีโอกาสต้องตอบคำถามที่ว่า         
"ชีวิตในวัยเด็กผมเป็นเช่นไร"         
"มีความสุขมากแค่ไหน"         
...         

ผมคงอ้ำอึ้งอยู่นานกว่าที่จะตอบออกไปเพียงว่า         
"ผมมีความสุขมากนะ...ในวัยเด็ก"         

แต่มันยากที่จะอธิบายว่ามีความสุขอย่างไร         
เพราะอะไร หรือเพราะใคร         
ทั้ง ๆ ที่มันคือช่วงชีวิตของผม         
ของผมเองคนเดียวไม่ใช่ของใครที่ไหน         
แต่ผมกลับจำมันไม่ได้เลย         

ผมรู้ดีว่าผมเป็นคนความจำสั้น         
สมองผมเหมือน CD-RW ที่มีความจุอยู่จำนวนหนึ่ง         
ทุกครั้งที่ต้องการเก็บความทรงจำใหม่ ๆ         
จะต้องบันทึกทับความทรงจำเก่า ๆ อยู่เสมอ         
มีหลายคนที่มักทวงถามถึงความทรงจำเก่า ๆ เกี่ยวกับพวกเขา         
เช่นวันเกิด สถานที่ที่เคยไป หรือแม้แต่เบอร์มือถือ         
ผมบอกได้เลยว่า         
"ผมขอโทษ"         

ขอโทษที่ผมจำอะไรเหล่านั้นไม่ได้เลย         
ไม่ใช่เพราะว่าผมไม่ใส่ใจ แต่เป็นเพราะว่า         
มันเป็นอย่างนั้นเองจริง ๆ         

วันเกิดผมจำได้แค่ของพ่อ แม่ พี่ชาย ผมเอง         
และป้าซึ่งเปรียบเหมือนแม่คนที่ 2 ของผมเท่านั้น         
เบอร์โทรศัพท์ก็เพียงเบอร์บ้านหลังเก่าของผมที่อยู่มาเกือบ 20 ปี         
กับเบอร์บ้านของคุณป้าที่ผมกับพี่ชายมาอาศัยอยู่บ่อย ๆ         
ตั้งแต่เด็ก ๆ ในวันหยุดเล็ก ๆ เท่านั้น         

หลายปีที่ผ่านมาผมพยายามดึง และฉุดรั้งอดีต         
ที่ได้จางหายไปในหมอกควันแห่งอดีตให้หวนกลับคืนมาอีกครั้ง         
ปีแล้วปีเล่าที่สูญเสียไปกับการจมอยู่กับการค้นหาอดีตที่สูญหายไป         
ในที่สุดผมก็ได้พบกับช่วงเวลาช่วงหนึ่งที่เคยหายไป         
แม้ว่าจะเป็นแค่ช่วงเดียวก็ตามที         
ที่ผมสามารถดึงกลับมาได้เกือบสมบูรณ์ที่สุด         
แต่รู้ไหมมันเป็น 1 ในช่วงเวลาที่ผมมีความสุขที่สุดเลยทีเดียว         

ภาพของเช้าวันอาทิตย์ ผมตื่นขึ้นมาบนเตียงอุ่น ๆ         
ที่ห้อมล้อมด้วยแสงแดดอ่อน ๆ จากหน้าต่างไม้บานเก่าเหนือหัว         
ผมลุกจากเตียงอย่างช้า ๆ สองมือขยี้ตาเบา ๆ ตามประสาเด็กน้อย         
พอตั้งสติได้ว่ายังหายใจอยู่ ความรู้สึกก็กลับมาอีกครั้ง         

วันอาทิตย์เป็นวันที่ผมรอคอยมากที่สุดวันหนึ่ง         
วันที่ผมจะได้ลิ้มรสฝีมืออันวิเศษของแม่         
ผมวิ่งออกจากห้องนอนอย่างรวดเร็วโดยไม่สนว่า         
พื้นไม้กระดานบนชั้น 3 ของบ้านที่รองรับเท้าเล็ก ๆ ของผมอยู่นั้น         
จะเกิดเสียงดังเพียงใด         
ขอเพียงแต่ว่าทำอย่างไรก็ได้ให้ตัวผมไปอยู่ในครัวอย่างเร็วที่สุด         

ภาพห้องครัวเก่า ๆ เสียงน้ำเดือดปุด ๆ         
ควันล่องลอยเหมือนหมอกในหน้าหนาว         
กลิ่นหอมปลิดปลิวเข้าจมูกผม         
ทันใดนั้นผมก็พลันยิ้มออกมาโดยไม่ตั้งใจ         
มีน้ำตาหยดเล็ก ๆ อยู่ที่หางตา 2 ข้าง         

ผมหยุดวิ่งเมื่อพบว่าตัวผมได้ยืนอยู่ในห้องครัว         
ภาพที่เห็นคือ ด้านหลังของหญิงวัยกลางคนท่าทางใจดีคนหนึ่ง         
เจ้าเนื้อ ดูอบอุ่นอย่างประหลาด ผมอยากกอดเธอมากเหลือเกิน         
เธอคือแม่ของผมเอง         
เธอกำลังยืนปรุงรสอยู่หน้าเตาอย่างช้า ๆ         
สักพักเธอก็พลันหันมายิ้มให้ผมอย่างอบอุ่นแทนคำ         
"อรุนสวัสดิ์ตอนเช้า"         
รอยยิ้มของผู้หญิงคนแรกในชีวิตที่ผมหลงรัก         
รักมากมาย         

ผมวิ่งเข้าไปกอดเธอ         
ตัวของผมสูงแค่เอวของเธอเท่านั้น         
เธอหันมาอีกครั้งพร้อมกับเอาบางสิ่งให้ผม         
สิ่งที่ผมเฝ้ารอมาตลอด 6 วัน         
สิ้งที่ปลุกผมในทุกเช้าวันอาทิตย์         
สิ่งที่ปัจจุบันนี้ยังคงเป็นของโปรดที่สุดของผม "น้ำเก๊กฮวยหวาน ๆ" ถ้วยเล็ก ๆ         

เพียง 1 ถ้วย ที่ไม่มีใครปรุงรสได้เท่าเธออีกแล้ว         
น้ำวิเศษของแม่ผม         
น้ำวิเศษที่จะตามผมไปในทุกที่         
ไม่ว่าผมจะไปไหนก็ตาม         
มันจะคอยผมอยู่ในขวดนมอุ่น ๆ ที่ผมดูดเป็นประจำ         

ความทรงจำเดียวในวัยเด็กที่ผมทวงคืนมาได้         
ต่อไปนี้ถ้าผมมีโอกาสต้องตอบคำถามเกี่ยวกับวัยเด็กของผม         
ผมจะยิ้มแล้วเล่าอย่างภูมิใจว่า         
ผมมีความสุขแค่ไหน เพราะอะไร และเพราะใคร         

ในตอนนี้แม้ว่าบางคนอาจเรียกผมว่า         
"เด็กชายผู้มาพร้อมภาพในวันวาน"         

ผมอยากเป็นอย่างที่เขาว่ากันจริง ๆ         
ผมอยากซึมซับกับความสุขในวันวาน อย่างคนอื่น ๆ เขาเช่นกัน         

เคยมีบางคนที่บันทึกเหตุการณ์         
ความทรงจำดี ๆ ที่เกิดขึ้นเพราะผมเอาไว้เหมือนกัน         
แต่ตอนนี้ไม่มีเช่นนั้นแล้ว         
ตอนนี้เขาคงกำลังบันทึกเรื่องราวของคนที่เขารักอยู่แน่นอน         
ส่วนผมยังคงเฝ้ามองหาคน ๆ นั้นอีกครั้ง         
พร้อม ๆ กับความสามรถในการจดจำที่กำลังลดลงเรื่อย ๆ         

คนที่จะเปรียบเหมือน         
"ไดอารี่ส่วนตัวเล่มเล็ก ๆ"         

ของผมตลอดไป         
ความทรงจำดี ๆ ที่เรามีด้วยกันจะได้ไม่จางหายไปอย่างวันวาน         
ความทรงจำของเรา         
ผมอยากให้คุณเป็นคนบอกเล่าให้ผมฟัง         
ในวันที่ผมไม่อาจจำอะไรได้อีกต่อไป         
ผมจะได้ยิ้ม ซาบซึ้งไปพร้อม ๆ กับคุณ         
เหมือนในวันวาน...         

"ไดอารี่ส่วนตัว" ของผม         

เจ้าชายจากสวรรค์ 18 เมษายน 2550         
ป.ล.ผมนำภาพวัยเด็กของผมมาให้ดู         
แม่ผมค้นเจอไม่กี่วันก่อนสงกรานต์ที่ผ่านมา         
ผมคือคนที่กำลังยืนอยู่บนตัวของพี่ชายผม(แม่บอกอย่างนั้น)         
ผมจำไม่ได้จริง ๆ ว่าเคยทำแบบนั้นด้วยหรอ         
ยังไงก็ขอโทษพี่ชายด้วยนะครับ(ไม่รู้ไม่ชี้555+)         
แต่ตัวผมในวัยเด็กก็น่ารักไม่หยอกเลยทีเดียว คุณคิดเหมือนกันไหมครับ         

ถ้าความรักเปรียบเหมือนนาฬิกา
ที่มีเข็มหมุนวนผ่านตัวเลขซ้ำ ๆ เป็นประจำทุก ๆ วัน
ผ่านความทรงจำต่าง ๆ ซ้ำรอยเก่า ย้ำแผลเก่า
มีบางเวลาที่ใจไม่อยากให้ถึง มีบางเวลาที่ใจเฝ้าคอย
คงคล้ายกับใครบางคน ที่ผ่านมาฝากบางสิ่งไว้ และจากลาไป

ถ้าคนที่ผมรักเปรียบเหมือนกับเวลา
คงเป็นเวลาที่มีอยู่จริง แต่ผมยังไม่เคยได้สัมผัสกับมัน
ผ่านเข้ามาทักทาย และผ่านพ้นไปโดยไม่ทันตั้งตัว

ถ้าคนที่ผมไม่อยากพบเจอเป็นเหมือนช่วงเวลาเลวร้าย
ที่ผมต้องทนอยู่กับมันในทุก ๆ วัน ผมคงต้องทนทุกข์กับมันไปอีกนาน
เพราะผลบางอย่างที่เกิดขึ้นจากมัน มันยากเกินที่คนอื่น ๆ จะเข้าใจว่าผมรู้สึกอย่างไร

และถ้าเข็มนาฬิกา คือความรักของผม
ถ้าเลข 6 คือความรักที่สมหวัง และเลข 12 คือความรักที่ไม่สมหวัง
เข็มนาฬิกาของผมผ่านทั้ง 6 และ 12 แล้วทั้งนั้น วันแล้ววันเล่า

แต่ในตอนนี้เข็มนาฬิกาของผมหยุดอยู่ที่เลข 1
หลังจากก้าวข้ามผ่านเลข 12 มาไม่นาน
ทุกความรู้สึกกำลังจะเริ่มต้นอีกครั้ง ในขณะที่บางความรู้สึกกำลังจะจบลงไป
เรื่องเดิม ๆ คนเก่า ๆ เวลาที่คุ้นเคย ความรักที่เคยผ่านพ้นไป กำลังจะหมุนวนกลับมาอีกครั้ง
แล้วผมก็พร้อมแล้วที่จะพบเจอกับช่วงเวลาที่จะเกิดขึ้น
ทั้งดี และร้ายระหว่างเลข 1 ถึงเลข 5

ส่วนใจของผมรอเพียงแค่มีโอกาสได้เดินต่อไป จนถึงเลข 6 อีกครั้ง
ถ้าแบตเตอรีชีวิตผมไม่หมดลงไปเสียก่อน เข็มนาฬิกาของผมต้องเดินถึงเลข 6
ผมมั่นใจว่าสักวันหนึ่ง...เวลานั้นต้องมาถึงแน่นอน
เจ้าชายจากสวรรค์

                 "วาเลนไทน์" ปีนี้ผมไม่มีแผนจะไปที่ไหนกับใคร แต่มีหนึ่งสิ่งที่ตั้งใจไว้คือ ผมขอหลีกหนีคนรอบกาย แล้วก้าวออกไปในโลกกว้างท่ามกลางผู้คนแปลกหน้า ตื่นเช้ามากๆ โกนหนวด อาบน้ำนานๆ แต่งตัวตามสไตล์ ใส่น้ำหอมกลิ่นโปรดอ่อนๆ สวมเสื้อสีแดงตัวใหม่ที่เตรียมไว้ใส่ในวันนี้โดยเฉพาะ กับกางเกงยีนส์ตัวโปรด ปิดมือถือ และเปิดเพลงรักดังๆ ออกไปในที่ๆผมไม่เคยไปเพียงลำพัง เพียงคนเดียว "ไม่ตอบรับใคร ไม่เอ่ยชวนใคร ไม่รอความหวัง ไม่ให้ความหวัง และไม่ทำร้ายใคร แม้แต่ตัวผมเอง" ผมอยากให้คุณได้อยู่กับความรัก อยู่กับคนที่คุณรักจริงๆในวันแห่งความรัก ส่วนผมก็ขออยู่กับความรักของผมเช่นกัน แม้ว่าในตอนนี้ความรักของผมจะยังมาไม่ถึงก็ตาม หวังว่าวาเลนไทน์ปีหน้าผมจะได้อยู่กับความรักที่ผมรอคอยสักที เช่นเดียวกันทุกๆคนในวันนี้ "ขอให้มีความสุขกับความรักกับคนพิเศษในวันแห่งความรัก"นะคับ

                 ป.ล.ถ้าคุณบังเอิญเห็นผู้ชายสวมเสื้อยืดสีแดงเดินคนเดียวที่ไหนสักแห่งในกรุงเทพฯยิ้มให้เขาสักหน่อยนะคับ ผมมั่นใจว่าคุณก็จะได้รับรอยยิ้มตอบกลับมาแน่นอน ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับรอยยิ้มเล็กๆของคนแปลกหน้า ขอให้มีความสุขกับความรักคับผม

เจ้าชายเอคุง แก้ผ้าโทงเทง คว้าศรรัก
กางปีกทะยานไปบนฟ้าคราม ในวันที่ก้อนเมฆเป็นสีชมพู
HAPPY VALENTINE'S DAY คับ

     ขอบคุณพี่อ้อสุดสวย ⓓⓔⓐⓡ ⓐⓄⓡ

ที่ tag ผมมานะคับแวะไปทักทายพี่สาวคนนี้ได้ที่
http://dearaor.spaces.live.com/
ช่วงนี้ผมงานยุ่งมากๆ ไม่ได้คุยกันเลย เพิ่งมีเวลา(โดด)มาอัพ blog
ขอโทดนะค้าบบบ นึกว่าจะโดนตัดความสัมพันธ์ไปซะแล้ว งุงิ

มาจะกล่าวบทไปถึง blog tag กติกาหนุกๆ ดังนี้
     การเล่น tag ก็คือ ถ้าเราโดนเพื่อน tag มา
เราก็ต้องเขียน blog ที่เป็นเรื่องราวความลับที่มีคนรู้น้อยที่สุด
มา 5 ข้อ แต่ต้องเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอนเท่านั้น
ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนยิ่งดี ชอบๆๆ หลังจากนั้นเราก็ไป tag เพื่อนต่อ
อีก 5 คือคนที่เราอยากรู้เรื่องราวของเขา ไม่จำเป็นต้องเป็นเพื่อนกันก็ได้
ใครก็ได้ที่เราอยากรู้จัก หรือรู้จักให้มากขึ้น แต่คนนั้นต้องไม่เคยถูกใคร tag มาก่อน

ต่อไปนี้คือเรื่องราว 5 ข้อที่ไม่เคยเปิดเผยที่ไหนมาก่อน

     1.บริหารเสน่ห์ตั้งแต่ไอ้นั่นเท่าไส้กรอก CP ด้วยการวิ่งไล่หอมแก้มสาวๆ(ตัวน้อยๆแก้มแดงๆ)
ตอนอยู่อนุบาล3 โดยมีครูวิ่งตามอยู่ไกลๆ กว่าผมจะมียางอายก็ปาไปประมาณป.2 แต่ก็สายไปแล้ว
เพราะผมได้กลายเป็นคนแรกในหัวใจของเด็กสาวในโรงเรียนอนุบาลแห่งนั้นไปหมดแล้ว555+

     2.เริ่มจีบสาวจริงๆจังๆ(หวังแต่ง หวัง...เอิ๊กๆ)ครั้งแรกตอนป.3 สวีทวิ๊ววิ่วกันทุกวัน
และอกหักครั้งแรก ตอนป.5 เพราะถูกหมาคาบนางนพมาศที่กิ๊กกันเกือบ 2 ปี ไปกินใต้น้ำ
และสาวๆที่ผมจีบทั้งหมดจนถึงม.ปลาย มีชื่อเล่นที่เป็นเสียง อ. ทุกคน(เจ๋งป่ะล่ะ คัดๆ)
แต่หลังจากนั้นไม่ว่าชื่ออะไรผมก็จีบหมดแหละขอแค่น่ารัก น่าหม่ำ อ้อนเก่งๆก็พอ อิอิ

     3.ตั้งแต่เด็กจนโตผมชอบฝันแปลกๆมาตลอด ตั้งแต่บินได้ยันโดนสัตว์ประหลาดไล่กิน
แต่ที่แปลกจนแม่อยากให้ฝันบ่อยๆก็คือ ฝันเห็นเลข 2 ตัว แล้ววันรุ่งขึ้นเอาไปแทง
พอหวยออกก็ถูกได้ตังมากินเลี้ยงกันมื้อใหญ่เลย แม่เกือบส่งเข้าสำนักแพ่งหวยแล้ว
แต่งานอดิเรกด้านฝันก็คือ การฝันแบบแมนๆ555+

อย่าเสียงดังผมฝันเปียกครั้งแรกตอนขึ้นป.6(เขิลว่ะ)

     4.สาวในดวงใจที่ไม่เคยลบเลือนไป เธอเป็นดาราชื่อดังที่ทุกคนทั้วโลกรู้จัก
เธอเป็นน้องคนสุดท้อง เมื่อก่อนเราได้เจอเธอทุกวัน และเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของกันและกัน
เธอชื่อ โพ  เป็น...

teletubbie ตัวเล็กสุดสีแดง น่ารัก น่ากอด โดยเฉพาะตอนพูดเสียงแหบๆเซ็กซี่ๆ อิอิ คิดถึงน้า จุ๊บๆๆ

และข้อสุดท้าย 3 2...

     5.เหยียบไว้นะ(จุ๊ๆ)

ผมไม่ใส่กางเกงใน!!!
*ใครแอบเม้าท์เสียงดัง ขอให้ไอ้นั่นเท่าไส้กรอก CP เหมือนผมตอนเด็กๆ555+

และรายชื่อต่อไปนี้คือคนที่ผม tag ต่อนะคับ

     *ภูPhuYama プー、山
http://phuyama.spaces.live.com/
ที่ญี่ปุ่นเป็นไง พี่ภูเค้ากำลังพิสูจน์อยู่ว่าสุดยอดอย่างที่ลำลือหรือเปล่า

     *.:Hay[CluB]:.
http://hay2you.spaces.live.com/
ความรัก ความจิงใจของนายเฮคนนี้ เป็นเรื่องสวยงามของผม

     *G★bb!
http://momoschinone.spaces.live.com/
น้องก๊อบ อยากรู้ว่ากินอะไรถึงได้เก่งขนาดนี้ 

     *Mr.PooMiNaToR
http://poominator13.spaces.live.com/
นายภูมิ นี่น้องมีอะไรที่ทำไม่ได้บ้างหรือเปล่า

     *My pIm
http://sweetypim.spaces.live.com/
นางเงือกตัวน้อย เรามาเฝ้าดูวันที่พิมจะได้ขึ้นบกมาเจอเจ้าชายรูปงาม(แบบผม)สักที

     ผู้โชคดี(หรือเปล่า)ทั้ง 5 คน ผมจะเม้นบอกอีกทีมนสเปซ อย่าลืมอัพ blog
พร้อมกับความลับเจ๋งๆ 5 ข้อ แล้ว tag เพื่อนต่ออีก 5 คน ผมจะรออ่านนะคับ
ส่วนคนที่หลงเข้ามาในสวรรค์แห่งนี้ก็ตามอย่าลืมแวะไปเยี่ยมเยือนเพื่อนๆของผมด้วยนะคับ

ป.ล.อันที่จิงยังมีอีกหลายคนที่ผมอยาก tagและรับ tag นะคับ อย่าโกด หรือน้อยใจผมนะ
ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากรู้เรื่องราวของคุณๆ แต่บางคนเรารู้จักกันมากกว่าคนอื่นๆอยู่แล้ว

เรามาหาเพื่อนและทำความรู้จักกับคนใหม่ๆกันดีกว่า จิงป่าวว
ป.ล.2 ขอโทดคนอื่นๆด้วยนะคับที่อาจจะ tag ผมมา
(ผมอาจไม่รู้ หรือ tag หลังคนอื่น เพียงเสี้ยวนาที)

โดยเฉพาะ Zatoru นะ นายแซม
http://zatoru.spaces.live.com/

ผมอนุญาตรับ tag แรกที่ tag ผมมานะ

ขอโทดไว้นะที่นี้ด้วยนะค้าบ...อาเมนนนนนน

----------------------------------

*แก้ไขคับ* โดน แซง tag ไปแล้ว แง้ๆๆ
งั้นอีก 2 คนที่เพิ่มเข้ามาคือ 

     *♪♪Taiki-Aik♪♪
http://taiki-world.spaces.live.com/
น้องเอก คนนี้เค้ารักแพนกวินคับ

     *ไ อ้ เป ง - เป ง
http://i-peng-peng.spaces.live.com/
นายเป็นผู้โชคดี มาเล่น tag กัน

------------------------------------------------

*แก้ไขคับ* 31 jan เพิ่มอีก 1 คนค้าบ

     *(ⓟⓞⓟ)
http://popdot.spaces.live.com/
พี่ป๊อป งานกราฟฟิคเจ๋งๆที่ไม่ได้มีไว้ดูแต่มีไว้บริหารสมอง

------------------------------------------------ 

ใครอยากรู้จักผมเพิ่มขึ้นก็แอดมาคุยกันนะคับ
boyofheaven@hotmail.com
http://boyofheaven.spaces.live.com/
เจ้าชายจากสวรรค์

คนที่ผมชอบก็เหมือนส้มกับมะนาว
ผมชอบส้มกับมะนาวมากๆเลย
ส้มหวานๆกับมะนาวเปรี้ยวๆ
ผมจะเลือกอย่างดี เอาที่ถูกใจ
แบบที่ดูหวานฉ่ำๆและดูเปรี้ยวสุดๆ

แต่สุดท้ายแล้วมันก็อมเปรี้ยวอมหวานเหมือนๆกันหมด
ส้มก็ดันเปรี้ยว มะนาวก็ดันหวาน
บางทีก็ช้ำๆ เน่าๆอีกต่างหาก
มันก็เหมือนกับการตั้งความหวังลมๆแล้งกับใครสักคน
เราไม่มีทางรู้เลยว่าสุดท้ายแล้วจะได้ดังหวังหรือเปล่า
ผมเลยไม่อยากคาดหวังอะไร กับใครอีก
ปล่อยให้มันเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น
เพราะผมไม่อยากผิดหวังซ้ำๆกับเรื่องเดิมๆ
ไม่ว่ามันจะหวานมาก หวานน้อย อมเปรี้ยว หรือเปรี้ยวมาก
อย่างน้อยมันก็คือ ส้มและมะนาวที่ผมชอบอยู่ดี
แม้จะไม่ใช่ส้มหวานฉ่ำกับมะนาวเปรี้ยวจี๊ดอย่างที่ชอบก็ตาม

เจ้าชายจากสวรรค์
โหมดเจ้าชายชามะนาว

                                                                  หนาว ร้อน ฝน และหนาวอีกครั้ง         
 
                                                                  มีคนมากมายเท่าไหร่ที่เดินสวนทางกันใน 1 วัน         
                                                                  มีคนมากมายเท่าไหร่ที่เดินเข้ามาทักทายกันใน 1 เดือน         
                                                                  มีคนมากมายเท่าไหร่ที่กล่าวลาและเดินจากกันไปใน 1 ปี         
 
                                                                  แต่จะมีสักกี่คนที่อยู่ในความทรงจำ         
                                                                  และสักกี่คนที่จะเป็นปัจจุบันตลอดไป         

                                                                  ขอบคุณ 1 ปีที่ผ่านมา         
                                                                  ยินดีที่ได้รู้จักและยินดีที่ได้อำลา ขอบคุณและขอโทษ         
                                                                  ณ.สวรรค์เล็กๆแห่งนี้มีความสุขได้เพราะพวกคุณ         

                                                                  ขวบปีแรกของเจ้าชายน้อยจากสวรรค์         
                                                                  และขวบปีที่ 23 ของคนธรรมดาอย่างผม         

                                         HBD2ME          
 
                                                                  เจ้าชายจากสวรรค์         
                                                                  06 มกราคม 07